Na pamiętniki Józefa Lubomirskiego składa się „Historia pewnej ruiny” oraz fragmenty „Wspomnienia o Komunie Paryskiej”. Zapiski te obejmują lata 1839- 1871. Pierwodruk tekstu oryginalnego „Historii pewnej ruiny” ukazał się w języku francuskim jako: „Memoires 1839 – 1869. Histoire g une ruine” w 1911 roku. Daty podane w tytule są niestety błędne, bowiem kończą się one na śmierci dziadka pamiętnikarza Józefa w lipcu 1970 roku. Natomiast pierwsze wydanie „Wspomnień o Komunie Paryskiej” ukazało się w „Le Correspondant” z 1872 roku, w Polsce z kolei w anonimowym przekładzie w „Dzienniku Poznańskim” z 1872 roku. Pierwsze polskie wydanie pamiętników Lubomirskiego to rok 1975. Wydane przez oficynę „Czytelnik”. Z francuskiego przełożone przez Tadeusza Everta. Natomiast inicjatorem tegoż wydania, a także wstępu i opracowania został znany eseista, edytor i wydawca Juliusz Wiktor Gomulicki. Autorem pamiętnika jest Józef Lubomirski, żyjący w latach 1839- 1911 potomek Marcelego i Jadwigi Jabłonowskiej. Wywodził się więc autor, z bogatych rodów magnackich tak po stronie ojca jak i matki. Jego rodzina należała dokładnie do dubieńskiej linii Lubomirskich. Ojciec oraz dziadek Józefa, którym autor poświęcił wiele miejsca w swoich wspomnieniach, znani są z hulaszczego trybu życia, natomiast matka bardzo wcześnie dotknięta kalectwem, miała niebagatelny wpływ na losy młodego Lubomirskiego. Pamiętniki jego doprowadzone są do 31 roku życia autora, natomiast nie wiadomo, co z dalszymi częściami, Józef w tekście kilkakrotnie wspomina o ich kontynuacji, jednak prawdopodobnie takowe nigdy nie ujrzały światła dziennego.