Zbiór 22 najpopularniejszych japońskich baśni i legend, takich jak „Momotaro – chłopiec zrodzony z brzoskwini”, „Zbieracz bambusa i księżycowe dziecię”, „Przygody Kintaro, "Złotego chłopca"” czy „Demon z bramy Rashomon”. Są to opowieści, które zna w Japonii każde dziecko, ale ich lektura okaże się pouczająca także dla dorosłych. Dla osób zainteresowanych kulturą Japonii, w której opowieści te są głęboko zakorzenione, a aluzje do nich znaleźć można w rozmaitych współczesnych mediach, znajomość tego kanonu japońskich podań jest po prostu nieodzowna. Spis baśni: Zbieracz bambusa i księżycowe dziecię; Momotaro – chłopiec zrodzony z brzoskwini; Urashima Taro; Przygody Kintaro, „Złotego chłopca”; Zdolny myśliwy i zręczny rybak; Biały zając z Inaby i krokodyle; Przygody księcia Yamato Take; Opowieść o księżniczce Hase; Tawara Toda, „Mój pan od worka ryżu”; Demon z bramy Rashomon; Demon z Adachigahary; Jak pewien staruszek pozbył się narośli; Baśń o człowieku, który nie chciał umrzeć; Baśń o staruszku, który ożywiał uschnięte drzewa; Wróbelek z odciętym języczkiem; Rolnik i jenot; Roztropna małpa i dzik; Małpa i meduza; Zemsta kraba; Pięciobarwne kamienie i chińska cesarzowa Joka; Shinansha, czyli powóz wskazujący południe; Zwierciadło z Matsuyamy.

Bohaterami baśni japońskich bywają zarówno ludzie – mądrzy i głupi, poczciwi i zawistni, biedni i bogaci – jak i zwierzęta, rośliny, demony, a nawet bogowie. To bogaty świat ludowej fantazji, ale też powszechnego poczucia sprawiedliwości, gdzie okrutnika i pyszałka spotyka zasłużona kara, zaś dobre serce zawsze zostaje wynagrodzone. W trzecim tomie „Baśni japońskich” znajdziemy takie podania, jak „Cudowny wodospad”, „Jak powstały góra Fuji i jezioro Biwa” czy „Księżniczka i lisiątko”, ale też 43 inne, mniej znane opowieści. Spis baśni: 1. Chin-chin kobakama; 2. Demon ze świątynnego dachu; 3. Święte drzewo enoki; 4. Księżniczka i lisiątko; 5. Kwiat złotlinu; 6. Cudowny wodospad; 7. Rozbite posągi; 8. Stalowy sokół; 9. Zapachy i dźwięki; 10. Jak powstały góra Fuji i jezioro Biwa; 11. Chełpliwy bambus; 12. Upadła kometa; 13. Wyprawa dwóch żab; 14. Koncert pana Mątwy; 15. Ślimak sazae i ryba tai; 16. Zalotnicy księżniczki świetlików; 17. Orszak pana Długonogiego; 18. Kwiat piwonii; 19. Dusza samuraja; 20. Myśliwy i mnich; 21. Drzewo, na którym wieszano pieniądze; 22. Sen o shojo; 23. Sen o złotej szkatułce; 24. Sen małego Gojiro; 25. Córka samuraja; 26. O pewnym chłopcu i duszach przedmiotów; 27. Dwaj bracia; 28. Lustrzane odbicia; 29. Kryształ Buddy; 30. Flet; 31. Ryby z wrzącego strumienia; 32. Panna z Unai; 33. O staruszce, która zgubiła pierożek; 34. Karma; 35. Dziwna historia złotego grzebienia; 36. Piękna tancerka z Edo; 37. Horaizan; 38. Szlachetny zbieracz papieru; 39. Bóg Jesieni i Bóg Wiosny; 40. Latarnia nędzarki; 41. Smutna historia O`Shichi; 42. Bogini Benten i pięć smoków z mokradeł; 43. Jak wywabiono z jaskini Boginię Słońca; 44. Ptasi wysłannik bogów; 45. Klejnoty pływów; 46. Kai Ryu-o, czyli Smoczy Władca Podwodnego Królestwa. Autorzy: baśnie 1, 33 – Lafcadio Hearn; baśnie 2, 12, 29 – Yei Ozaki; baśnie 3–5, 8, 11, 19–21, 23, 25–27, 31, 38, 40, 42 – Mary F. Nixon-Roulet; baśń 6 – Kate James; baśnie 7, 18, 28, 30, 32, 34–37, 39, 41, 44 – James Grace; baśnie 9–10, 13–17, 22, 24, 43, 45–46 – William Elliot Griffis.

Drugi tom Baśni japońskich ponownie wprowadzi nas w świat duchów, demonów, dzielnych wojowników, szlachetnych dam i niezwykłych zwierząt. Znajdują się w nim takie znane w Japon ii opowieści, jak: Śnieżna dama, Issunbōshi (czyli japoński Tomcio Paluch) czy Magiczny imbryk oraz 25 innych.

Koty należą do ulubionych zwierząt Japończyków, choć dawniej przypisywano im nadnaturalne zdolności: umiejętność zmiany kształtu, chodzenia na dwóch łapach, wypijania krwi swoich właścicieli, a także wyciągania zmarłych z grobów. Nic dziwnego, że po ich niejednoznaczny, intrygujący wizerunek od dawna chętnie sięgają pisarze. „Miasto kotów” to zbiór dziesięciu opowiadań autorstwa ośmiu japońskich autorów, którzy w różny sposób przedstawiają te zwierzęta: jako bohaterów baśni, groźne potwory, a nawet upiory czy projekcję niespokojnego umysłu. Całość poprzedza wprowadzenie, przybliżające historię kotów i legend na ich temat w Japonii, tamtejszą „kocią” literaturę, a także sylwetki pisarzy, których utwory znalazły się w tym tomie. Zbiór zawiera opowiadania: Kenji Miyazawa (1896–1933) – „Żbik i żołędzie” Kōichirō Miyahara (1882–1945) – „Opowieść o Tęczowym Kocie” Mimei Ogawa (1882–1961) – „Staruszka i czarny kot” Kyūsaku Yumeno (1889–1936) – „Kotka złodziejka” Kōtarō Tanaka (1880–1941) – „Koci taniec”, „Grób prawego kota” Fuboku Kozakai (1890–1929) – „Kotka i Muramasa” Jūza Unno (1897–1949) – „Przezroczysty kot” Sakutarō Hagiwara (1886–1942) – „Czarny kot pani Warson”, „Miasto kotów”